Gülü

Noyabr 10, 2009 16:39 Yazar: e110365

Jalə üçün 

Yaşamağa və işləməyə seçdiyi yer buraydı. I Qarabağ Müharibəsinə qədər ermənilər məskunlaşmışdı burda. Üstündə təzəklərin qurudulduğu qəbirlər də onlara aiddi. İndi isə Ermənistandan qaçqın, Qarabağdan, Laçından, Kəlbəcərdən köçkün düşənlər, Özbəkistandan didərgin edilmiş mesxeti türkləri, Gürcüstanda özünə dolanacaq qura bilməyənlər və ölkənin hər yerində olduğu kimi burada da mülk salmış şəhərli, mövsümlük sakinlər özlərinə yurd etmişdilər. O da daha rahat uyğunlaşacağını düşündüyü üçün təyinatını bura istəmişdi. Onu burada axtarmaq heç kəsin ağlına gəlməyəcəkdi. 

İcra hakimiyyətinin nümayəndəsi ona xoş gəldin edib, yaşayacağı evə apardı. Uzaq deyilmiş. Rəngi tamamilə solmuş taxta darvazadan içəri keçib, 1-mərtəbəli kürsülü evin önündə dayandılar. Evin ön tərəfi aynabəndlə bağlanmışdı. Pəncərə şüşələrini silməyə nə qədər vaxt sərf edəcəyini düşünərək üzünü turşutdu. Ev işləriylə arası yox idi. Taxta qapının qıfılını açıb içəri daxil oldular. Aynabəndin sol küncündə iki dəmir çarpayı vardı. Üstündə nimdaş örtüklər. Sağ küncdə pas atmış “Dnepr” soyuducu, yanında mətbəx stolu, üstündə qab-qacaq. Birbirindən fərqli, solğun pərdələr. Aynabənddən üç qapı açılırdı. Birinci, döşəməsinə linoleum döşənmiş, divarları çat, bir pəncərəsi olan balaca otaqdı. Qaz sobası, iri alüminuim vedrələr, mis qazanlar, küncdə içinə hər cür əşya yığılmış uşaq beşiyi. Növbəti otağa keçdilər. Pəncərəsi yoxdu. Rütubətdən hiss etdi ki, döşəməsi torpaqdır. Anbardı...Sonuncu otağa keçdilər. Ensiz qapının hər iki tayını açmaq lazım gəldi. Burada iki ensiz pəncərə bağçaya açılırdı. Divardakı çatların və camaxatanların önünə örtüklər tutulmuşdu. Bu otaqda da iki dəmir çarpayı, bir taxt, miz və odun sobası vardı. Hiss olunurdu ki, bu evin uzun illər boyu daimi sakinləri siçanlar və hörümçəklər olub. Pəncərələri taybatay açanda alma ağacının meyvələrdən ağırlaşmış budağı içəri təpdi. Uşaqlara baxıb gülümsədi: 

-Siz bağı gəzin. Mən bir məktəbə də baxım. 

Məktəbə kəsə yol varmış. Bağların arasıyla uzanan ensiz dərədəki cığırla irəliləyən icra nümayəndəsinin arxasınca torpaq kənd yoluna çıxdı. Bu kənd qəbiristanda başlayıb məktəbdə bitirdi. Məktəblə üzbəüz kilsənin yanında ayaq saxladı. Kilsənin nə qapısı vardı, nə pəncərəsi. Daha doğrusu, sökülənədək varmış. Yaxınlaşıb içinə baxmaq istədi. İçəridə Günəşin qovurucu şüalarından Allahın evinə pənah gətirmiş inəklər ən ciddi işləri olan gövşəməklə məşğul idilər. Allah evinin təmizliyi onları narahat etmədiyi üçün hər tərəfdən peyin qoxusu gəlirdi. İçəri keçmədi. İcra nümayəndəsi:

-Mədəniyyət Nazirliyindən gəlmişdilər. Siyahıya salıblar. Təmir edəcəklər. Alban kilsəsi olacaq! - dedi.

Dinmədi.

Yay tətili olduğu üçün məktəb bağlı idi. Yeni Fizika müəllimini qapıçıya təqdim edən icra nümayəndəsi qapıları onun üzünə açdırdı. Qışda odun sobasıyla isidilən on kiçik sinif otağından və bir müəllimlər otağından ibarət köhnə birmərtəbəli binaydı məktəb. Fizika laboratoriyasıyla maraqlandı. Yoxmuş. Ümumiyyətlə, bu məktəbdə ondan əvvəl Fizika müəllimi işləməyibmiş. Bu məktəbin ali təhsil alan bir məzunu da olmayıbmış.

Məktəbdən çıxdılar. Günəş təpənin arxasına doğru yol almaqda, inəklər yelinlərini əsdirərək məmnun-məmnun kilsədən ayrılmaqdaydılar. Təpədəki köhnə evin arxasına çatan Günəş onu qırmızıya boyamışdı. Qadın o evdə yaşayan və bu an öz pəncərəsindən onu seyr etməkdə olan rəssamın onun həyatını da qırmızıya boyayacağından xəbərsizdi. I Qarabağ Müharibəsində minaya düşərək sağ qolunu itirən gənc rəssam bu evdə təkbaşına yaşayırdı. Kənd kitabxanasında işləyən gözəl Y.-ə aşiq olub, evlənmişdi, amma birlikdə heç bir gün də yaşamamışdılar. Toy gecəsi onun bakirə olmadığını anlayınca səhər açılmadan atasının evinə qaytarmışdı. Neçənci aldanış, neçənci məğlubiyyətdi...

Qadın bunlardan xəbərsiz, yeni həyatının başladığından əmin addımlarla yeni evinə qayıdırdı.

Qeyd:

Yazı Jalənin "Ödəmə"sinin (Bax: http://www.jale.azeriblog.com/2009/04/01/odeme) davamı kimi qəbul edilməlidir.

Üfüqi nağıllar | Şərhlər(8) | 184 baxış